شگفتى من از على است كه چگونه در اين مدت طولانى بعد از وفات رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله زنده ماند و با وجود آن همه كينه‌هاى قريش ، جان سالم بدر برد . ابو جعفر به من گفت : اگر او خود را تا به آن اندازه كوچك نكرده و به كنج انزوا نخريده بود ، كشته شده بود . اما او خود را از يادها برد و به عبادت و نماز و قرآن مشغول كرد ، و از آن زىّ اول خود خارج شد ، و شمشير را به فراموشى سپرد ، گويى چون فتك كننده‌اى كه توبه كرده ، به سير در زمين پرداخته و يا راهب در كوهها است . و از آنجا كه به اطاعت حاكمان زمان پرداخت ، و خود را در برابر آنان كوچك كرد ، او را رها كردند ، اگر چنين نكرده بود او را به قتل رسانده بودند . او سپس به اقدام خالد براى قتل امام اشاره مىكند . « 1 » مؤمن الطاق نيز بر اين باور بود كه عدم تلاش سياسى از طرف امام در اين دوره ، ترس از آن بوده است كه مبادا جنيان او را ( همانند سعد ) بكشند . « 2 » البته اين بدان معنا نبود كه امام از فرصتهاى مناسب براى حق از دست رفتهء خود تلاش نكند . آن حضرت در همان مرحلهء نخست ، براى چند ماهى از بيعت خوددارى كرد . « 3 » به علاوه در همان روزهاى نخست ، دست زن و فرزندان خود را گرفته و به خانه‌هاى انصار مىرفت تا حق از دست رفته را بازيابد . اين اصرار در حدى بود كه او را متهم كردند كه حريص بر خلافت است . امام فرمود : يكى گفت : پسر ابو طالب ! تو بر اين كار بسيار آزمندى ! گفتم : نه ، به خدا سوگند شما آزمندتريد . - به رسول خدا - دور تر و من بدان مخصوصترم . من حقى كه از آنم بود خواستم ، و شما نمىگذاريد ، و مرا از رسيدن به آن بازمىداريد . « 4 » امام نظير اين استدلال را فراوان داشتند : « يا معشر قريش ! إنا أهل البيت أحق بهذا الأمر منكم ، أما كان فينا من يقرأ القرآن و يعرف السنّة و يدين بدين الحق » ؟ « 5 » اين قريشيان ! اما ما اهل بيت به اين امر از شما سزاوارتر نيستيم . آيا در ميان ما قارى قرآن ، عارف به سنت و متدين به دين حق نيست ؟

--> ( 1 ) . همان ، ج 13 ، ص 301 - 302 ( 2 ) . همان ، ج 17 ، ص 62 ( 3 ) . انساب الاشراف ، ج 1 ، ص 585 ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 2 ، ص 325 ( 4 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 172 ؛ الغارات ، ج 1 ، ص 308 ( 5 ) . الغارات ، ج 1 ، ص 307